RG Heavy World

  Morrath to death metalowa ekipa pochodząca z Leszna. Są młodzi, mają po dwadzieścia kilka lat, w tym roku wydali debiutancki album i kochają death metal. Tak więc okazuje się, że w Lesznie to nie tylko żużel cieszy się powodzeniem i łojenie ciężkiej muzy też ma swoje grono pasjonatów, no bo tylko przypomnę o opisywanym przeze mnie znakomitym Old Skull. Ale wracajmy do tego co najważniejsze czyli muzyki. Bo słucham sobie tego Morrath regularnie od kilku dni i coraz bardziej mi się podoba. Lubię takie morbidowo-disajdowe brzmienia i klimaty. Do tego gdy jest to sprawnie zagrane, z dużą świadomością do czego służą instrumenty i paszcza to mi się ryj cieszy a uszy machają radośnie. A jak ktoś im będzie zarzucał brak oryginalnośći to pokażcie chłopaki temu komuś fakolca, żeby spierdalał w podskokach. Bo ja mam dość w death metalu kapel które na siłę chcą być oryginalne i tworzą jakieś cudaczne potworki. Death metal trzeba grać tak jak serce i pasja nakazuje. Uwielbiasz grać takie dźwi...

Z racji, że już ochłonąłem po brutalowych przeżyciach, dorzucam garść spostrzeżeń. Organizacyjna strona festiwalu to mistrzostwo, wszystko hula jak należy i jedyne zastrzeżenie dotyczy zbyt małej ilości punktów z pitną wodą. Konieczność odczekania 15 minut w kolejce powodowała konieczność wyboru szybszej opcji - piwa. Dodajmy bardzo dobrego piwa. I do tego w nieosiągalnej na polskich festiwalach cenie około 11 złociszy ( tyle kosztował Radegast, nieco droższe Kozel i Pilsner). Oczywiście piwo jest podstawowym napojem na brutalu ale przy mocno świecącym słońcu nie zaszkodziłoby dostarczyć organizmowi czegoś bez alkoholu. W rozsądnej dawce rzecz jasna. Muzycznie wróciłem bardzo usatysfakcjonowany. Genialny, mistyczny wręcz występ Watain, do tego znakomite Immolation (za chuja nie wiem czemu oni grają tak wcześnie), Marduk, I am Morbid, Sodom, Deicide (chociaż odniosłem wrażenie że Bentonowi publiczność do szczęścia nie jest potrzebna, ale samo wykonanie petarda), Benediction, Krisiun (na...

  Dzisiaj po raz kolejny zaproszę Was do muzycznego świata oddalonego od brutalnych metalowych brzmień. Jamie Thyer to pochodzący z Somerset brytyjski bluesowy gitarzysta, który od lat oddaje się pasji i miłości do 6 strun. "Excelsior" to jego solowe dzieło nagrane wspólnie z jego zespołem The Worried Men . Album bardzo szczery, różnorodny i pełen gitarowej muzyki. Na początku dostajemy dwie świetne, dopracowane piosenki. Wszystko w mocno rockowej stylistyce kojarzącej się z dokonaniami Thin Lizzy czy wczesnego ZZTop. Wkręcające riffy, naturalny, bardzo pasujący wokal i sekcja rytmiczna która trzyma całość w ryzach. Do tego fajne, zapamiętywalne melodie i brzmienie nawiązujące do lat 70-tych, ale jednak klarowne i nieprzekombinowane. Ale tu zaskoczenia być nie może bo album wyprodukował Phil Andrews, współpracujący z takimi tuzami Rocka jak Robert Plant, Jimmy Page czy Hugh Cornwell. Następnie mamy dwa numery instrumentalne. Mam wrażenie, że każdy dźwięk wydobywany przez Jami...