DEATH DENIED - Through Waters, Through Flames (2022)

 

Wyobraźcie sobie. Stara knajpa. Gęsto od dymu, piecze w oczy, gryzie w gardło. Przy stolikach, szemrane typy lecą z pokerem, na wcale nie małe stawki. Ktoś podchodzi do starej szafy grającej i włącza jakąś szmirę. Jedną, drugą, trzecią. I wtedy wstaje koleś co przed nim leży najwięcej sztonów i krzyczy z całych sił: Królestwo! Królestwo za dobry riff!!!....Gdyby tam byli goście z łódzkiego Death Denied i gdyby koleś spełnił obietnicę to byliby w chuj bogaci...Bo w riffy to oni umieją. Ale do rzeczy. Death Denied to kapela grająca muzykę z gatunku po który sięgam bardzo rzadko i chyba jeszcze o żadnym podobnym zespole tutaj nie pisałem. Szeroko rozumiane klimaty southern rockowo-metalowe to nie do końca moje kalesony ale ten zespół ma w sobie to coś, co od kilku dni nie pozwala mi się oderwać od ich najnowszej płyty. Album jest bardzo urozmaicony bo southernowa stylistyka miesza się tam ze stonerem, grungem czy nawet thrashowymi zagrywkami. Czasem bywa naprawdę ciężarnie i mocarnie a czasem energetycznie buja bluesowo. Już otwarcie robi wrażenie i mocno zaciekawia nawet takiego southernowego ignoranta jak ja. O riffach już wspomniałem, jest ich moc i świetnej jakości. A bas jak pięknie popierdala, niekiedy lądując na pierwszym planie. Taki rodzaj muzyki, jak dobra by nie była, całkowicie może położyć wokal. A tu mamy do czynienia z kapitalnym śpiewem, jest czysto, mocno, w punkt. No i kompozycje. Dopracowane i przemyślane. Z wieloma chwytliwymi momentami. Posłuchajcie takiego "Lesser Daemons" czy "Smoke, Soot and Solitude", świetne kawałki. Żeby nie przesłodzić: ostatni, długi "Nocturnal" do dla mnie już za dużo, jako urozmaicenie OK, ale mam nadzieję, że nie jest to wyznacznik nowej drogi zespołu. Zespół pomiędzy stylami porusza się sprawnie, tu nie ma chaosu, wszystko do siebie pasuje. Dodam, że materiał brzmi świetnie, produkcja i mastering na wysokim poziomie. Także polecam, bo na wakacyjną drogę to album jak znalazł. Do domu też ma się rozumieć.