"Caviary to the general" to drugi album polskiego black metalowego duetu w skład którego wchodzą Inferno i Skyggen, znany u nas raczej jako Paimon. Czyli goście którzy w wielu metalowych kotłach mieszali i chyba nie trzeba ich przedstawiać. Kilka dni temu wypuścili na powierzchnię ziemi prawdziwą bestię. Bo tu jest piekielna ciemność która pochłania każde światło. Wściekły, agresywny, organiczny black metal. Zimny i ponury. Surowy ale z wieloma smaczkami powodującymi, że jest to materiał który choć porusza się w dosyć wąskiej stylistyce, ma własną duszę i charakter. Już otwarcie nie pozostawia żadnych wątpliwości. Tu nie będzie budowania klimatu, puszczania oczka do słuchacza. To jest od razu atak. Masywny i bezlitosny, taki w stylu jadowitego Urgehal. Aaaarghhh! Jakie to dobre. Następny "In the streams of phlegothon" rozwala niesamowicie prowadzoną gitarą. Pozostaje ona potem z nami bardzo często, wysyłając szereg zabójczych riffów. Jak posłuchacie to będziecie wiedzieć o co mi chodzi. W "Decembers night" wokal kojarzy my się z najbardziej kąsliwymi odcieniami Cezara z Christ Agony a atmosferę dodatkowo potęgują niepokojące dźwięki. Dalej nie ma odpuszczania ani przez moment. Ta machina atakuje cały czas. Kurewsko dobre wrażenie robią kiedy w trakcie utworu jeszcze przyspieszają a cały przekaz robi się coraz bardziej intensywny. Wszystko tu jest w punkt. Wokal, gitary, brzmienie. O perkusji nie będę się wygłupiał i nie napiszę nic. To Inferno więc wiadomo jak jest. Generalnie jestem z każdym odsłuchem pod coraz większym wrażeniem tego albumu. Wyciskającego maksimum z minimum. Bierzcie! To jest black metal nie biorący jeńców. Polecam z całego serca. Warto!
Myślę że zdecydowanej większości death maniaków ta nazwa jest z pewnością znana. Australijczycy już od wielu lat młócą swój bestialski death metal a poprzedni album z 2022 roku "Abomination of the Flames" był po prostu genialny. Teraz przywalają epką choć dla sporej ilości innych kapel to pewnie byłby pełny album. Epka jednak epce nierówna, 9 minut Vadera a tu 30 minut...Nieważne w sumie. Ważne jak znowu świetną rzecz nagrali Beyond Mortal Dreams. Znów zioną ogniem i siarką z niesamowitą precyzją. Tu się chłonie każdą nutę. Ale żeby tak się stało trzeba poświęcić tej muzyce sporo atencji. Bo się dzieje. Ile tu przestrzeni i wielowymiarowości. Dla mnie Australijczycy to mistrzowie łączenia brutalności z klimatem. A jak bardzo potrafią być różnorodni w tym co robią to wystarczy posłuchać np. otwierającego "Arachnivore" potem epickiego z czystymi wokalami "Bred for Possession" i niesamowitego coveru Forbidden, ależ to brawurowe wykonanie...Tytuł albumu dos...
Komentarze
Prześlij komentarz