Przejdź do głównej zawartości

INCANTATION - Unholy Deification (2023)


 Ja pitolę, ile to już lat John McEntee napierdala ten swój death metal? Odpowiadam. Od jebanych 34-ch lat. Ciekawe czy zakładając zespół w 1989 roku, rozpoczynając próby w New Jersey, brał pod uwagę, że w 2023 roku nagrają nowy album? No, na pewno. Z cała pewnością...Ale tak na poważnie, trzynasty album Incantation przynosi nam ponad 40 minut death metalu w stylu jaki znamy od lat, ale jednak z lekką domieszką czegoś nowego. Od pierwszych nut jest naprawdę dobrze. Gitary pięknie szarpią i starają się dotrzymać kroku szalejącej perkusji. Nadal jest gęsto i momentami bardzo duszno. Ale mam wrażenie, że jednak przestrzeni jest nie co więcej niż na poprzednich albumach. Brzmienie nieco bardziej klarowne (ale tylko trochę , to ciągle jest Incantation) a kolejnym elementem wyróżniającym tą płytę jest dojrzałość kompozycyjna. Jest wiele intrygujących i chwytliwych momentów. Chwytliwych oczywiście na miarę Johna McEntee, żebyśmy się dobrze zrozumieli. Jest w tym wszystkim mrok i moc. Mi się podoba i wchodzi elegancko. Polecam. Incantation nadal potrafi skopać tyłki.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

TEMPLE OF DECAY - Profanus (2026)

  Temple Of Decay to solowy projekt (podziwiam) który właśnie wydał swój trzeci album o trafnym tytule "Profanus". Od razu powiem, podoba mi się bardzo. Jest to bezpretensjonalny black metal który został nagrany z pasją i czarnym jak smoła sercem. Nie ma tu potrzeby być najszybszym, najagresywniejszym a jest za to chłodny klimat, dużo zapamiętywanych melodii (już otwierający kawałek pt. "Wojna, Martwy Bóg i Błazen" to kapitalny mroczny hymn) i cały stek kierowanych w słuszną stronę bluźnierstw. Teksty są dosadne, proste ale nie mylić z prostackie i bardzo Anty. Podobają mi się i chce się krzyczeć razem "Wojna, wojna Tu i Teraz!!!". Żadnych samozwańczych poetów... Atmosferę robią głównie bardzo udane kompozycje. W tym zakresie słychać duży rozwój i postęp autora projektu. Czasem jest bardziej mrocznie, czasem bardziej dziko, czasem wojowniczo a czasem wręcz transowo i hipnotyzująco jak np. w "Miłosierdziu". Ważne jest to, że z każdym odsłuchem po...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

OZZY OSBOURNE - No Escape From Now (2025)

  Ku***sko momentami przejmujący dokument o ostatnich latach Ozzy'ego. O jego zmaganiach z bólem, coraz to nowymi chorobami i zjebanymi operacjami. Nie wiem jakim cudem to wszystko zniósł i dał jeszcze pożegnalny koncert w Birmingham. Jak dobrze, że to się udało bo możliwość podziękowania fanom była jego ostatnim marzeniem. Przy tych wszystkich dolegliwościach czasem jeszcze potrafił coś palnąć w swoim stylu i rozbawić wszystkich dookoła. Widać jaką siłę ma muzyka bo potrafiła działać u niego terapeutyczne cuda. Myślę, że niejedna łza na tym filmie poleci. Zobaczcie bo warto choć ciężko się to ogląda... Ja teraz biorę się za książkę
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

PHOBOCOSM - Gateway (2025)

  Noooo, mocno się nam ten rok kończy. Kanadyjczycy z Montrealu atakują właśnie czwartym albumem i dalej mają jeden cel: siać niepokój. Tak jak na poprzednim albumie, mamy cudowanie rozbudowany klimat nadciągającej apokalipsy. Nie każdy potrafi go zbudować w tak sugestywny sposób jak Phobocosm. Zresztą kanadyjskie zespoły mają jakieś duże predyspozycje do tworzenia muzyki która przynosi odwrotność ukojenia. Ten death metal nie pozostawia obojętnym. Bestialskie riffy naprawdę wchodzą do łba z pełną mocą szpikulca do lobotomii. Gitary i wokal to potęga tego albumu. Wszystko w punkt zagrane i do tego bestialskie brzmienie. Cztery zaledwie utwory, poprzerywane interludiami daje w sumie 35 minut muzyki. Przy jej intensywności to idealny czas aby utrzymać uwagę nie pozostając za bardzo sponiewieranym. Jeśli podobał Wam się poprzedni ich album "Foreordained" to sięgajcie śmiało. "Gateway" to tak naprawdę jego kontynuacja, zresztą nagrana podczas tej samej sesji. Bierzcie ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej