CHAINSWORD - Born Triumphant (2024)

 Bitwa wciąż trwa! Warszawiacy z Chainsword ruszają po raz drugi do pełnego boju i tak jak podczas bitwy na otwarcie, teraz również nie zamierzają brać jeńców i reagować na błagania o litość. Druga płyta absolutnie nie zawodzi, nie tylko dorównując kapitalnemu debiutowi ale nawet go przebijając. Pancerny death metal w ich wykonaniu, wciąż cudownie nawiązujący do Bolt Thrower czy czasem Obituary, potrafi przenieść mnie w czasie do początku lat 90-tych kiedy takie wydawnictwa wychodziły jedno po drugim, fascynując mnie i mi podobnych, a nie mających jeszcze pojęcia, że większość z nich stanie się kultowa, legendarna i traktowana z namaszczeniem ponad 30 lat później. Mam wrażenie, że z warszawską ekipą łączy mnie fakt, że słuchamy zapewne podobnej muzy i dlatego generowane przez nich dźwięki łykam w całości i bez popity. Podoba mi się, że Chainsword mają wyjebane. Mają wyjebane na trendy, mają wyjebane na oglądanie się na innych i tłuką to co im w sercach gra. A gra naprawdę zajebiście. Mocarne riffy atakuję już od pierwszego kawałka, ale prawdziwy death hit następuję potem. Kanonada w "Sinistramanus Tenebrae" to przykład doskonałej niemal kompozycji, dopracowanego death metalowego ciosu urozmaiconego wykrzykiwaniem tytułowej "Lewej ręki ciemności". To co odróżnia drugi album od debiutu w mojej ocenie to większe urozmaicenie. Jest ciekawiej, może dzięki różnym wstawkom i udziale gości. "Grand Funral Pyre" rozpędza się niesamowicie nośnym riffem, zagłada się zbliża i dostajemy polski fragment w wykonaniu Gambita z Truchła Strzygi. Niby nie pasuje a jednak pasuje. Zdecydowanie podpalamy lont razem. Wyróżniam jeszcze "Death to the Enemies ov Man" to również niesamowicie wchodzący do łba zajebisty wałek. Na koniec dostaniemy jeszcze hołd dla nieodżałowanego Larsa Gorana i 45 minut z Chainsword mija bardzo, bardzo szybko. Ale zawsze można zawrócić i ruszyć do boju jeszcze raz. I jeszcze raz. I jeszcze raz... Tak więc, szczerze Wam Chainsword i ich nowy album polecam, taki death metal lubię. No i okładeczka sztosik