DEAMONOLITH - The Monolithic Cult of Death (2024)

 Niby mamy tu debiutancki album ale tak naprawdę to doświadczeni załoganci jawnie nawiązujący do dziedzictwa warszawskiego Gortal bo przecież nazwa nowej kapeli to równocześnie tytuł ich ostatniego wydawnictwa z 2012 roku. Na dzień dobry postanowili uraczyć nas płytą na zawartość której składa się tylko jeden, ale za to trwający aż ponad 35 minut utwór. Nie jest to łatwe zadanie aby utrzymać takiego kolosa w ryzach, nie zanudzić ale też nie przekombinować aby na siłę zainteresować słuchacza. I powiem Wam, że Deamonolith podołali i machnęli naprawdę konkretny death metalowy album, osadzony w klasyce a jednocześnie bardzo świeży i intrygujący. Po spokojnym wprowadzeniu następuje potężne wejście z nasyconym brzmieniem gitar, jest ciężko i przy tym majestatycznie. Od razu czuć, że cała ekipa w niejednym metalowym piecu ogień rozpalała. Zadziwia ilość pomysłów, zarówno w warstwie kompozycyjnej jak i aranżacyjnej. Pomimo wplecenia składników które ja nie do końca lubię w death metalu jak czyste wokale czy saksofon, to tu wszystko w punkt pasuje i to jeszcze tak naturalnie, że podczas odsłuchu w ogóle nie zastanawiałem się nad celowością użycia takich środków wyrazu. Całość przybiera formę niemal death opery, raz potężnej a raz klimatycznej a za to na pewno nie nudnej. Nie będę się rozpisywał na temat poszczególnych instrumentów czy wokalu, wszyscy tu dokładnie wiedzą co i jak robić i robią to z doskonałym wyczuciem. Ponadto każdy kolejny odsłuch wnosi dla mnie coś nowego i znajduję tylko jeden minus tej płyty. Trwa za krótko. Czas mija szybko i pozostawia niedosyt. Ale pewnie niedosyt jest lepszy od przesytu. W każdym razie czekam na ciąg dalszy. DEAMONOLITH, znakomita robota. I jeszcze słowo o okładce. Kolejna świetna praca Michała Loranca, szacun. A cedeka dostaniecie w Godz Ov War Productions,oraz Ancient Dead braaać!