Z lekkimi obawami sięgałem po tę książkę. Wiedząc w jakim czasie i w jakich okolicznościach została napisana bałem się trochę, że będzie dla mnie za smutna. Wiedziałem z jakim wielkim bólem i cierpieniem zmagał się Ozzy ale co innego wiedzieć, czytać prasowe informacje o tym a co innego czytać osobiste wspomnienia. Jeżeli macie podobne obawy to uspokajam. Tematu spi**dolonych operacji, tych wszystkich chorób i niesamowitego bólu nie da się uniknąć bo to wypełniało niestety ostatnie lata życia Ozzy'ego. Ale oprócz tego mamy to specyficzne poczucie humoru z masą wspomnień o zdarzeniach ale przede wszystkim ludziach których spotkał na swojej drodze. Sporo też wspomnień o charakterze niemalże spowiedzi, podczas których Ozzy nie ukrywa, że był zwykłym ch**em i wcale mu z tym teraz nie jest dobrze. Jak czytaliście "Ja, Ozzy" to wiecie jakiego stylu pisania można się spodziewać. Czyta się to bardzo szybko i z wielkim zainteresowaniem. Aż do opisu ostatniego wydarzenia jakim był pożegnalny koncert w Birmingham. Nie wiem, ile z tego Ozzy zdążył napisać czy podyktować sam a ile zostało dokończone przez współautora ale i tak można się autentycznie wzruszyć...No nic, ja Wam tę lekturę szczerze i mocno polecam a wydanie Wydawnictwo In Rock jak zwykle bez zarzutu. Ładnie i dumnie na półce się prezentuje
Komentarze
Prześlij komentarz