Z muzyką Szwedów spotkałem się dosyć szybko, na początku mojej przygody z cięższym metalem. Najpierw na początku 1992 roku wpada mi w łapy piracka kaseta MG i "The Astral Sleep". Ten niezwykle melodyjny ale wciąż dosyć brutalny album robi na mnie spore wrażenie a w szczególności charakterystyczne, szarpiące gitary. Kawałek "Lady Temptress" ląduje na mojej prywatnej liście death metalowych hitów na której pozostaje do dzisiaj. Nie bez znaczenia miała świetna produkcja mocno zarobionego wtedy Waldemara Sorychty. Następnie szybciutko do sklepu po debiut "Sumerian Cry" i choć to surowsza rzecz ro również bardzo mi się podoba i mogę już stwierdzić że zostałem fanem tej kapeli. No i za niedługo zakup już w formie kasety na licencji albumu "Clouds". No i lekki szok był. Czy to jeszcze death metal w ogóle? Jest jeszcze bardziej melodyjnie, ale przy tym dosyć mrocznie a gitary mielą mocno. Kompozycyjnie to majstersztyk. W głowie na długo zostają refreny i melodie z "In a dream" czy "The sleeping beauty" Zespół wchodzi na inny poziom a ja z lubością rysuje logo na zeszytach w szkole za co nieraz mi się obrywa. Dwa lata później wydają swój kamień milowy. "Wildhoney". Piękna to muza. Ale pojawiają się pierwsze rysy w relacji pomiędzy nami. No bo "Whatever that hurts" to jeszcze super, fajnie i w ogóle. Ale potem, czasem robi się za miękko i zamiast mroku mamy smutek i melancholię. Ukojenie jak piszą niektórzy. Pewnie tak, ale ja w metalu, zwłaszcza wówczas, raczej nie tego uczucia szukam. Więc trochę zawód jest. Następne albumy to coraz dalsze oddalanie od stylistyki nie tylko death, ale czasem w ogóle metalowej. Więc zainteresowanie Tiamatem u mnie poleciało. Zwłaszcza jeszcze czytając o nawalonym Edlundzie na koncertach. Ale nadal wracam chętnie do pierwszych trzech albumów a "Clouds" pozostaje w czołówce moich ulubionych płyt...
Ulubione utwory: "Lady Temptress", "Nocturnal Funeral", "The Sleeping Beauty"
Ulubione płyty: "Clouds", "The Astral Sleeps", "Sumerian Cry"

Komentarze
Prześlij komentarz