Trzeci album Norwegów pozostaje do dzisiaj moim ulubionym. To kwintesencja ich stylu ale już w dopracowanej formie. Czuć, że zespół nabrał już doświadczenia, dokładnie wie co i jak zagrać. Rozwój, rozwój i jeszcze raz rozwój. Od pierwszych nut wieje chłodem. Lód nas otacza i pochłania. Atmosfera jest nieziemska, przypomina mroźną planetę HOTH z Gwiezdnych Wojen. Gitary tną naprawdę ostro. Zmrożony sztylet zostawia ranę za raną. Immortal nie ma litości i cały album to mocne doświadczenie. Dzisiaj to kultowy album. Szkoda, że ich losy się tak potoczyły i zespołu w tym kształcie już nie ma. Ale Demonaz się stara i nie najgorzej mu to wychodzi. Na Abbatha szkoda słów, pogubił się chłop strasznie...
Kopie materiałów z bloga facebook: rg heavy world