Gdy Grecy debiutowali w 1993 roku to już byłem doświadczonym i wyrobionym słuchaczem metalu haha. Żart, ale wtedy tak o sobie myślałem sypiąc przed kumplami nazwami kapel, albumów, zinów etc. etc. Półki w moim pokoju uginały się od kilku setek kaset a ja chłonąłem coraz to nowsze kapele z wielką ekscytacją i eksplorowałem metalowe uniwersum niczym podróżnicy w okresie wielkich odkryć geograficznych. Jedną z dziesiątek kapel poznanych wtedy (historia działa się na naszych oczach) było Rotting Christ. I to była miłość od pierwszych sekund "Thy Mighty Contract". To połączenie piekła, mroku, melodii, mistycznej atmosfery zawładnęło mną całkowicie. Wówczas, dużo bardziej niż norweskie dźwięki pasował mi właśnie black metal z Grecji. Następne albumy "Non Serviam" i "Triarchy of the Lost Lovers" to dzieła mistrzowskie i kompletne. Do tego katowany jeszcze na VHS ich, kultowy teraz dla mnie, występ w Krakowie. A potem zaczęło być z ich muzą różnie i raczej już przestałem czekać z ekscytacją na ich nowe nagrania. Choć takie "Aealo" czy "Kata ton daimona eaytoy" momenty miało...Co by nie było. Rotting Christ na zawsze pozostanie tymi dzięki którym Grecja ma ogromny obszar w moim czarnym sercu..
Temple Of Decay to solowy projekt (podziwiam) który właśnie wydał swój trzeci album o trafnym tytule "Profanus". Od razu powiem, podoba mi się bardzo. Jest to bezpretensjonalny black metal który został nagrany z pasją i czarnym jak smoła sercem. Nie ma tu potrzeby być najszybszym, najagresywniejszym a jest za to chłodny klimat, dużo zapamiętywanych melodii (już otwierający kawałek pt. "Wojna, Martwy Bóg i Błazen" to kapitalny mroczny hymn) i cały stek kierowanych w słuszną stronę bluźnierstw. Teksty są dosadne, proste ale nie mylić z prostackie i bardzo Anty. Podobają mi się i chce się krzyczeć razem "Wojna, wojna Tu i Teraz!!!". Żadnych samozwańczych poetów... Atmosferę robią głównie bardzo udane kompozycje. W tym zakresie słychać duży rozwój i postęp autora projektu. Czasem jest bardziej mrocznie, czasem bardziej dziko, czasem wojowniczo a czasem wręcz transowo i hipnotyzująco jak np. w "Miłosierdziu". Ważne jest to, że z każdym odsłuchem po...

Komentarze
Prześlij komentarz