Przejdź do głównej zawartości

Posty

WINGLESS - Vision Beyond Form (2026)

  Wingless to kapela pochodząca tak jak ja z Małopolski. Piękny to różnorodny region z niesamowitą zarówno przyrodą jak i miastami, zabytkami, parkami narodowymi. No może scena metalowa nie jest najmocniejsza w kraju ale, mimo wszystko dzięki między innymi kapelom takim jak Wingless, stara się jak może aby i pod tym kątem o Małopolsce było głośno. Niestrudzonemu Gregowi tym razem na stanowisku wokalisty pomaga Marcin Urbaś. Nasz były reprezentant Polski w lekkiej atletyce ze swojego zadania wywiązał się znakomicie i właśnie wśród wokali mamy największe różnice w stosunku do poprzedniego albumu. Nie żeby poprzednio było źle. Absolutnie. Wokale Michała świetnie pasowały do coraz bardziej surowego klimatu Wingless. Marcin brzmi nieco inaczej, jest trochę większa różnorodność i więcej jadu. Wingless natomiast rozwijają styl z dwóch poprzednich, bardzo udanych płyt. Jest coraz bardziej jednak mrocznie, surowo i apokaliptycznie. Greg to już kompozytor kompletny. Udanie i z wyczuciem gra...

EUROPE - Come This Madness (2026)

  Nikt się nie spodziewał hiszpańskiej inkwizycji i Europe tutaj. A jednak. Czasem żeby zrzucić trochę gruzu żeby zrobić miejsca na nowy trzeba zrobić przerwę w jego dostarczaniu. Taki czas u mnie właśnie wypełnił nowy album ekipy, która gdy miałem 10 lat wydała słuchany przez wszystkich hit "The Final Countdown". Pamiętam ten czas, wszystkie chłopaki na wymyślonych gitarach robili solówki a wszystkie dziewczyny wzdychały miłośnie do aż do bólu pięknego, elegancko upudlonego Tempesta. Nie do wiary, ale minęło już 40 lat od tego wydarzenia. Europe powraca z nową płytą po 9 latach przerwy i tych którzy zatrzymali się w czasie "The Final Countdown" na ich muzyce, to może mocno zaskoczyć. Bo dzisiaj ten super hitowy, pudlowy, przesłodzony i do bólu komercyjny pop rock zastąpił rock klasyczny, dojrzały, z charakterem i pazurem oraz nierzadko rozbudowanymi kompozycjami świadczącymi o sporym muzycznym dystansie pokonanym przez te 40 lat. Bo dzisiaj ja słucham Europe bez ci...

TERRESTRIAL HOSPICE - Omnicide - Chapter I (2026)

  Co do trzeciego albumu naszego rodzimego black metalowego duetu to oczekiwania miałem spore. No bo przecież poprzednie wydawnictwa zespołu, zwłaszcza "Caviary To the General" to były znakomite black strzały. I co się stało teraz? Ano stało się barbarzyńsko dobrze. Od pierwszych sekund, od tego wejścia który mógłby obrazować jakąś nadciągającą apokalipsę, jest przerażająco i wciągająco. Gitary w chłodnym i bestialskim klimacie przyciągają i nie puszczają słuchacza, wymagają skupienia uwagi ale odwdzięczają się piekielną atmosferą i melodyką która świadczy, że potrafią w komponowanie. Wyróżniają się pod tym względem zwłaszcza: "Phosphoric Salvation" oraz "The Gospel of Obedience". To prawdziwe black hity z początku i końca albumu. Ale nie myślcie, że w środku to jakaś nuda zapanowała. Nie, nie, nie. Pomimo wielu lat na scenie, duet stanowiący Terrestrial Hospice kipi od pomysłów i każdy kto lubi black metal z północnych klimatów to będzie mocno ukontentowa...

RAHATY - Bestial Lustmord (EP 2026)

  Polecam ku uwadze wszystkich fanatyków lubiących mniej przyjemne oblicza death metalu. Rahaty to solowy projekt Białoruskiego multiinstrumentalisty który do tej pory pławił się w różnych odmianach black metalu. Pierwsze kroki w death metalu należy uznać za bardzo zacne i udane. 20 minut z hakiem tej epki mija szybko, jest intensywnie i gęsto. Rahaty nie wymyśla oczywiście niczego nowego. Jest duszny klimat a mimo to jest sporo przestrzeni, czasem coś przygrinduje a czasem wrzuci trochę melodii. Od pierwszych sekund przyciągnęło mnie do tej muzy brzmienie, jakoś tak ładnie skrojone pod moje uszy. Obczajcie sami, dla mnie spoko

WRATH DIVISION - Cremation Ground Abyss (2026)

  Drugi album enigmatycznego duetu z Polski właśnie wypełzł na powierzchnię z zamiarem zrobienia niefajnych rzeczy nieprzygotowanym na soniczną chłostę. Ale mi się podoba taka muza. Bestialski, uderzający w punkt black/war/death metal, bezkompromisowy i syfiasty. To się ceni bo stosunkowo ciągle u nas niewiele takich klimatów. Bo trochę Archgoat, trochę Conqueror a w zwolnieniach trochę Beherit z czasów "Drawing/.../". Mamy też w moim odczuciu postęp w porównaniu do debiutu. Jest mniej monotonnie. Zmiany tempa, rytmu, wściekłe wybuchy nieustająco utrzymują uwagę słuchacza. Kawałki krótkie, konkretne, żadnego misternego tkania klimatu. Tylko ostatni utwór który nie jest utworem trwa ponad 4 minuty. To odgłosy jakby coś Wam się rozsypało w głośniku. Dla mnie to akurat zbędna rzecz ale co ja się tam w sumie znam. Chcieli to se zrobili. Wracając do muzy. Wokal robi konkret robotę. Doskonale pasuje to tego muzycznego szamba. Chlasta, krzyczy, zdziera ropnie i usuwa woskowinę z uch...

NEOLITH - Inbir (2026)

  Z sąsiadującego z moją Małopolską Podkarpacia wynurzył się Neolith ze swoim szóstym albumem. Tradycyjnie już u nich z tytułem zaczynającym się na literę "I" biorą się za mroczną tematykę sumeryjskich mitów i wierzeń. I tak szczerze to nie od razu polubiłem się z tą płytą, po części z mojej winy, ale gdy poświęciłem jej całą swoją uwagę to doszedłem do wniosku, że Neolith wydał swój najbardziej intensywny materiał i powierzchowny jego odsłuch może doprowadzić jak u mnie do fałszywych wniosków, że nuda, że daje Behemothem, że to już było. Błąd. Duży błąd. Bo jaka nuda gdy co chwilę dostajemy ostry riff, zmianę klimatu, tempa, stylu. Owszem to wszystko było, ale to przecież ja zawsze powtarzam, w tej stylistyce co miano wymyślić to już wymyślono i proszę dać sobie spokój z eksperymentami. Co nie oznacza prostego kopiowania i marnego odtwórstwa. No i tego tu nie usłyszycie. Słychać natomiast, że Levi i cała ekipa to przede wszystkim maniacy metalu i od wpływów nie uciekną ale z...

HAEMOTH - Black Dust (2026)

  No to ładnie Francuzi sponiewierali niewiernymi. Co to jest za piekielny album to masakra, jeśli słuchać black metalu to właśnie takiego...Duet ten wrócił z nową muzą po 12 latach i bardzo dobrze, bo tak klimatycznej i pierwotnej czarnej sztuki już chwilę nie słyszałem. Jest w tej muzyce i brzmieniu coś bardzo niebezpiecznego, coś bardzo przyciągającego i okultystycznego. Gitary chlastają jak najostrzejsza mojka, uszy choć krwawią to proszą o jeszcze. Zniekształcony, udręczony wokal robi niesamowitą atmosferę bliskiego końca wszystkiego. Rozpacz i nienawiść. Jednocześnie. Do tego ambientowe fragmenty tylko potęgują strach i niepokój. Trzeba przyznać, że Francuzi potrafią wykreować specyficzną i trudną do zdefiniowania atmosferę. Ja w ten świat wchodzę od pierwszych dźwięków. I żeby zrozumieć to co mi dzisiaj trudno wyrazić słowami to proponuję samodzielny odsłuch. Zdecydowanie najlepiej wchodzi na słuchawkach wieczorową porą. Polecam. Mocna rzecz.